Kırık saatler vardı cebimde; zaman diye.
Yine de, yarına geç kalmadan yürüdüm.
Kırık saatlerle varılır ümidiyle;
yine de yürüdüm, yürüdüm bir umut diye.
Yol sormadım; yol uzun dediler.
Kaç kere düştüm; kalkmaz dediler.
Her akşamın bir sabahı belirir ufukta;
yürüdüm, yürüdüm bin sabah, bir umuda.
Zaman kırık kaldı cebimde;
saatler suskun.
Deli taylar gibi, içimdeki umudum.
Yine de yarına geç kalmadan,
yürüdüm, yürüdüm...
Ve ben;
kırık saatlerin sessizliğinde bile
yürümeye devam ettim.
Çünkü her adım,
bir yarına daha yakın.
Yorumlar
Kalan Karakter: